Report: TAFKAF met Pets On Prozac, Downtown en Les Gillettes
Zoals je aan de twee foto posts al had kunnen zien zijn de Koole Kids zaterdag 14 februari afgereisd naar Amsterdam om daar te kunnen beuken op de Labelnight van het redelijk jonge Finse Electro label New Judas, met onder andere Pets On Prozac, Downtown en Les Gillettes. Een verslag van de avond!
Rond half elf komen we aan bij de Flex Bar gewapend met niet één, niet twee, nee, met maar liefst drie spiegelreflexcamera’s, en ook nog twee compactcamera’s. 
Het feest begint om 23 uur dus amuseren we ons eerst met barvrouwen vastleggen op de gevoelige plaat en jostiband dansjes opnemen.
De avond gaat van start met in de grote zaal eerst Meneer de Beer en vervolgens The Hey Kids Dj’s en in de andere zaal onze goede vrienden van HOMEWORK. HOMEWORK kan deze avond heel breed draaien omdat ze bijna de hele avond in deze zaal staan en doen dit dus ook, tot mijn genoegen. Een breed scala aan tracks komt voorbij waarbij ze naarmate de avond vordert harder en harder gaan draaien. Het is erg leuk om te horen dat ze niet alleen maar de harde beuk Electro draaien, maar een verfijnde smaak hebben voor goeie tracks.
The Hey Kids Dj’s draaien in de andere zaal een lekkere set. Iets minder melodisch dan HOMEWORK in het begin, maar een goeie mix tussen frisse house en electro. Persoonlijke favoriet in de set is ‘Drums Of Death – Midnight Stalker’, uitgebracht op ‘Greco Roman’, het label van twee Hot Chip leden.
Na The Hey Kids is het de beurt aan Pets On Prozac, oftewel Dr. Poncho en Downtown (wie later op de avond ook nog zijn kunsten zal vertonen). Ze beginnen hun set met wat bijna een hiphop beat genoemd zou kunnen worden. Ze bouwen op met goeie synthesizers. Ergens hoor ik ook enige gelijkenis met Modeselektor. Na ongeveer 10 minuten gaat het omhoog naar Electro tempo. Er zit een goeie dynamiek in de set, en weten mijn aandacht goed vast te houden. Dr. Poncho zorgt, al springend met zijn midicontroller in de hand, voor mooie visuals.
Om ongeveer 1.45 neemt Les Gillettes het over. Ze opent met haar eigen remix van Le Corps Mince De Françoise – Ray-Ban Glasses, een nummer dat bijna richting de trance gaat tijdens de break (wat volgens een enkeling de trend wordt in 2009 *kuch* Calvin Harris *kuch*). Les Gillettes draait met Traktor, en draait om eerlijk te zijn een niet zo inspirerende set. Juist digitaal mixen biedt de mogelijkheid tot snelle en creatieve overgangen. Ze staat er wel heel vrolijk en energiek bij, maar haar muziek weet het publiek niet echt los te krijgen, enigszins een teleurstelling.
Downtown, de ene helft van Pets On Prozac, mag afsluiten. De beats zijn beter dan die van Les Gillettes, de set is spannender, maar nog steeds geeft het me niet het gevoel m’n zonnebril op te doen en kapot te gaan. Ik loop daarom naar de zaal waar HOMEWORK staat te draaien, en het is daar zowaar bijna voller dan in de grote zaal. Ze draaien nu een stuk harder dan in het begin van de avond, en het gaat goed los daar!
Al met al een leuk feestje, maar de headliners Downtown en Les Gillettes vielen tegen. Pets On Prozac daarentegen heb ik erg van genoten, evenals HOMEWORK en The Hey Kids Dj’s. Helaas moet ik eerder weg bij de party en mis ik daardoor het laatste uurtje. Mooie avond! Check het filmpje voor de recap.
De volgende editie van TAFKAF is op 14 maart met niemand minder dan Duke Dumont! Ook op deze party zullen de koole kids aanwezig zijn om verslag te doen voor de mensen die slechte excuusjes hebben om er niet bij te zijn.
Click and share with your friends!
Ook ik heb vooral bij HOMEWORK gestaan, was gewoon een top avond!
Hehe, thanks, dat is goed om te horen!
Zie jullie overigens allemaal de 14de weer, bij de nieuwe banging editionne.
Goede report Sef, ik ga helemaal mee met jou mening
En puik werk met die kinky geile roze dingetje bij de credits; nu denken alle meiden bij Mockamore waar ik nu aan tafel zit dat ik een andere kant opswing
Goed geschreven, goede review. Ik was er zelf, alcohol may have slightly clouded my judgement maar ik had er meer van verwacht. Les Gilettes was het dieptepunt. HOMEWORK was tof
.
Was een top nacht. Les Gillettes zou ik geen dieptepunt willen noemen, vond het vooral geweldig om te zien dat die meid zo uit haar dak ging tijdens het draaien. Er zijn zat dj’s die er een beetje suf bij staan, en er totaal geen plezier in lijken te hebben.
PS. Meer filmpjes (lees: sfeer impressies =p) op http://vimeo.com/mickbenjamins
@Bram: Danku!
@Gwenny: Graag gedaan
Al ging ze er naakt staan, wat dan nog. Een ongeïnspireerde set draaien met traktorDJ is een kunst op zich en het aandurven om met zo’n product de internationale scene te betreden is op z’n minst merkwaardig te noemen. Bovendien: waar was de les in les gilettes?
Ben het overigens wel met je eens dat DJs veel meer interactie met het publiek moeten hebben, vooral de grotere artiesten (ik neem als stuitend voorbeeld Diplo in de melkweg op de enalaatste GENESIS clubnight) heb daar nogal een handje van. Chagerijnige koppies is voor mij vaak een (N).
Heel veel mensen gebruiken Traktor, dus wat is het probleem daarmee?
Ik was er niet bij, dus ik kan niet oordelen over haar kunsten hehe.
Als je traktor gebruikt betekent het dat je (nog) meer mogelijkheden hebt dan vinyl en/of cd’s en dan moet je wel hele onverwachte/creatieve dingen doen om indruk te maken op mij want anders komt er vrijwel geen skill bij kijken. Zoals ik zeg, een ONGEÏNSPIREERDE TraktorDJ set draaien is een kunst op zich.
Dat ben ik niet met je eens, Bram. Ik zou zelfs stellen dat het gebruik van een pc al snel leidt tot een minder geinspireerde set. Doordat het allemaal “makkelijker” wordt en de ambacht van het dj-en (jawel, dat is het) weggedrukt. Het maakt je simpelweg lui, hoeveel je er ook mee kan (zie: Justice). Dat neemt niet weg dat je heel wat kan neerzetten met een laptopset, maar het verwoest het natuurlijke charisma van een dj. Zelfs met Final Scratch wil dat nog wel eens gebeuren. Op de een of andere manier, en ik spreek uit ervaring, kun je meer op een publiek afstralen als je heen en weer staat te stuieren tussen een platentas en met vinyl en met lichtblauwe cd’tjes loopt te zwaaien, dan wanneer je gebocheld achter een Appeltje staat. Hoe je ook uit je dak gaat, er zal altijd iets missen. Ik herinner me een opmerking van Tiga (in een podcast van een halfjaar geleden) waarin hij tegen Thomas von Party zegt dat hij de week ervoor op een ‘analog party’ draaide en de time of his life had. De sfeer was beter, simpelweg door het ontbreken van digitale apparatus. Geen laptops, etc. Thomas is zelfs overgestapt op cd’s, terwijl hij begonnen is met een laptop.
Om mijn eigen argumentatie maar eens te ondermijnen: er zijn uitzonderingen. The Proxy is er zo eentje. Hij draait een laptopset, maar heeft zodanig zijn muziek mee dat het niet meer uitmaakt. Al zou hij op een komkommer met gaten er in geboord, het rockt.
Ach, dat riepen zo ook allemaal over cd players ipv turntables, het dj’en zou erdoor kapot gaan, het zou voor iedereen te makkelijk zijn, etc etc.
Het maakt niet uit waarmee je draait, je kunt met alles toch je eigen energie naar het publiek overbrengen. Maar dat moet je wel ZELF doen.
@Tom ik weet niet waar het mis is gegaan maar ik ben het volledig met je eens
. Uitzonderingen om een regel te bevestigen zijn er altijd toch :}.
Wat ik wel denk is dat platenkeuze steeds belangrijker wordt, het mixen an sich wordt steeds gemakkelijker door allerhande hulpmiddelen (zie traktorDJ en soortgelijke programma) waardoor het kiezen en draaien van originele tracks steeds meer naar de voorgrond wordt gedreven, denk ik.
Damn, Tom heeft force persuade ofzo
Haha was het maar zo’n feest. Ik vrees dat het een gevalletje misinterpretatie was.
The Persuaders was ook altijd een van mijn favoriete series