The Kool Kids

Afgelopen vrijdag ging ik (Jelmer red.) samen met mijn goede vriend Bart a.k.a. Kill And Attack naar de Boys Noize Records night in de Melkweg. There was where all the magic happened. Niemand minder dan top van de crew van Boys Noize Records was daar, dat wil zeggen:

- Boys Noize

- D.I.M.

- Les Petits Pilous (Live)

- Shadow Dancer (Live)

Om 11 uur konden we naar binnen, en de volgorde van de line up was Les Petits Pilous, Shadow Dancer, Boys Noize, D.I.M.

Les Petits Pilous

De opener van de avond was het Zuid-Franse duo Les Petits Pilous. Toen we om 11 uur stipt binnenkwamen hoorden we al meteen een lekkere underground hit, namelijk de Proxy remix van Digitalism’s Homezone. Uiteraard moesten we meteen een biertje scoren aan de bar, en met het biertje in de hand hoorden we nog meer hits zoals The Bloody Beetroots – Cornelius, en ook van hen de nieuwe hit “Warp”, Les Petits Pilous’ eigen nummers “Housi” en “Wake Up”, en nog meer van dat lekkers. Het was wel jammer dat de zaal nog niet bepaald vol was, waardoor alle hits die Les Petits Pilous draaide – ze draaiden alleen maar hits – niet juist tot hun recht kwamen.
Na enige tijd echter werd de zaal al aardig vol en op een gegeven moment was het vol genoeg om eindelijk los te kunnen gaan op al die uitstekende plaatjes van Les Petits Pilous. Toen ook nog eens de Keatch edit van Rollin’ and Scratchin’ en Guns ‘N Bombs – Riddle Of Steel werden gedraaid, was de set van Les Petits Pilous voor mij en Bart al geslaagd. Hun set bestond uit alleen maar hits, banger geluid, en voor diegene die daarvan houdt was het zeker de moeite waard om hen te aanschouwen. De combinatie van pompende nummers, gepaard met degelijke mixing-skills – dat wil zeggen; niets bijzonders, maar geen slechte combinaties – was voor mij een genot voor de oren.

Shadow Dancer

Shadow Dancer, een duo uit Groot-Brittannië, kwam na Les Petits Pilous. Ook die speelde live. Hoewel we beide broers verwachtten, draaide er maar één. Welke dat is weet ik niet. Hij draaide voornamelijk hun debuutalbum “Golden Traxe”, een album dat gekenmerkt wordt door erge “disco-cutting” sounds. Zo begon Shadow Dancer zijn set ook. Het was erg fris om te horen en anders dan de gewone hits die Les Petits Pilous draaiden, maar na enige tijd begon dit redelijk eentonig te worden. Op dat moment schakelde hij ook over van disco-cutting sounds naar techno en acid. Lekker scheurend en pounding tegelijk; een lekkere combinatie. Toen hij ook nog eens de hit van Shadow Dancer “Soap” erin gooide, ging het publiek volledig “mental”. Shadow Dancer draaide absolutely awesome voor diegene die zijn album digged. Ook voor diegene die zijn album minder vond was de opbouw van de set erg goed en het mixen was goede kwaliteit.

Boys Noize

Na de frisse sounds van Shadow Dancer was het tijd voor de main man himself, Alex Ridha a.k.a. Boys Noize. Natuurlijk was hij de hoogtepunt van de avond, en dat moest ook wel. Zijn set begon hij met wat nieuwe tracks van hemzelf – 4 nieuwe om precies te zijn, heb ik naderhand te horen gekregen -, die gekenmerkt worden door veel noise met een aparte robot sound en de typische Boys Noize style, die we van hem kennen. Een echte topper zat er naar mijn weten echter niet tussen. Ook kwamen er andere smaak makers voorbij, zoals de nieuwste EP van Housemeister genaamd “Beef Jerky”. Naarmate zijn set vorderde ging hij steeds meer naar de kant van minimal techno op, met bekende hits zoals Popof – Elektric
Circus. Tegen het einde draaide hij nog wat “crowd pleasers” zoals zijn remix van Justice’s Phantom Pt. 2. Het hoogtepunt van de avond was voor mij toen hij zijn remix van My Moon My Man draaide. Eerst ging het publiek naar de grond – wat meerdere malen gebeurde trouwens – en bij de climax kwam iedereen omhoog en ging uit zijn/haar dak! Een heerlijk moment was dat. Boys Noize draaide erg goed. Zijn set was goed opgebouwd en de overgangen verliepen ook soepeltjes. Ik had alleen meer verwacht van zijn nieuwe tracks, die voornamelijk uit veel noise met een robot stem bestonden en het kon zelfs zo zijn dat ik een minimal techno track van hem gehoord heb.

D.I.M

D.I.M. was veruit de minste van de avond. Hij leek meer zin te hebben om zelf mee te feesten, dan daadwerkelijk te doen waarvoor hij naar Amsterdam is gehaald, namelijk plaatjes draaien. Hij begon zijn set leuk met Does It Offend You Yeah? – We Are Rockstars, maar de manier waarop hij de tracks remixte was totaal niet naar behoren te noemen. Het dieptepunt vond ik het moment toen hij MGMT – Kids erin bracht. Qua mixing-skills krijgt hij dus een dikke onvoldoende van mij, maar het publiek leek dit niet te deren. Dit kon natuurlijk ook zijn, omdat men nu lam genoeg was om een duidelijk verschil te kunnen horen tussen een goede en een slechte set. Hoewel zijn track-keuze naar mijn mening wel leuk was, kon dit veel beter gepresenteerd worden. Het zou kunnen zijn dat ik ook enkele nummers van zijn debuut album heb gehoord, maar daar durf ik geen uitspraak over te doen.

Het feest zat erop, D.I.M. en Anthony van Les Petits Pilous hadden hun groupie uitgekozen en we konden bij de ingang een kaartje van deze memorabele avond ophalen. Heel de Melkweg stond op zijn kop, werkelijk iedereen stond te stampen die avond en zowel het publiek als de crew zelf vermaakte zich erg. Dat geldt ook voor mij en Bart, en in de ochtend konden we nog lekker nagenieten van de avond met een pizzaatje bij een of andere tent in het centrum, die nog open was. De dag daarna ging Bart zelfs nog een keer van de crew genieten in de Tivoli te Utrecht! Enkele dagen later – en nog steeds – stond er ook terecht in de profielnaam van de myspace van Boys Noize: “BOYS NOIZE thx NL”.
Waarschijnlijk was dit een van de beste avonden van dit jaar.

Meer foto’s van deze avond en van andere parties zijn te vinden op ons Flickr account.